یادداشت

زندگینامه مختصر شیخ احمد أحسائی

شیخ احمدبن زین الدین بن ابراهیم، در رجب ۱۱۶۶ ه.ق (مه ۱۷۵۳ م) در یکی از روستاهای الأحساء در شرق عربستان به دنیا آمد؛ برای تحصیل علوم دینی به کربلا مهاجرت کرد و بعد از اتمام تحصیل، در سال ۱۲۲۱ ه.ق به قصد زیارت امام رضا (علیه السلام) به خراسان رفت در همین سفر در یزد نیز اقامت داشت و به شهرت رسید.

به دعوت رسمی فتحعلی شاه قاجار به تهران رفت و ملازم دربار شد سپس با دعوت محمدعلی میرزا فرزند فتحعلیشاه به کرمانشاهان رفت و تا سال ۱۲۲۸ ه.ق در آن جا ماند و بعد از آن به قزوین رفت؛ او در ابتدا مورد استقبال علما قرار گرفت اما مدتی نگذشت که به دلیل برخی نظریاتش توسط ملامحمد تقی برغانی معروف به شهید ثالث مورد تکفیر قرار گرفت و در نتیجه قزوین را ترک و به مشهد سفر کرد و از آن جا به عراق رفت و بعد از آن به أحساء مراجعت کرد.

سرانجام در ۲۱ ذی القعده ۱۲۴۱ ه.ق (۶ تیرماه ۱۲۰۵ه.ش- ۲۷ ژوئن ۱۸۲۶ م) در مدینه درگذشت و در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد.
شیخیه او را «شیخ جلیل» می خوانند.

 

منبع: آشنایی با بهائیت (درسنامه مقدماتی)، ص ۱۳.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن