مناسبت ها

بهائیت و اسرائیل همچون دو حلقه زنجیر

پيوند بهائيت با اسرائيل

توجه فرقه ضاله بهائیت به اسراییل و صهیونیسم تا حدی است که شوقی ربانی سومین پیشوای این فرقه یکی از مهم‏ترین وظایف شورای بین المللی بهائیان را رابطه با دولت اسراییل قلمداد می‏ کند. وی همچنین در نقشه ده ساله ‏اش، حمایت از دولت اسراییل را بر همه دولت های جهان ترجیح می‏دهد (سعید زاهد زاهدانی، بهائیت در ایران، مرکز نشر اسناد انقلاب اسلامی، چاپ دوم، ۱۳۸۱، ص ۲۵۷) و به بهائیان فرمان می‏ دهد که به تشکیل محافل روحانی و ملی بر مبنای قوانین و مقررات دولت اسرائیل اقدام نمایند:

«در ارض اقدس، بر حسب قوانین و مقررات حکومت جدید التأسیس… اینگونه محافل را به وجود آورید». (اسماعیل رائین، انشعاب در بهائیت، مؤسسه تحقیقی رائین، ص ۱۷۰).

و حال آنکه در تشکیل همین محافل در کشورهای ایران، عراق، انگلستان و آلمان، رعایت قوانین و مقررات این دولت‏ها را مطرح نمی‏کند! (روزنامه جمهوری اسلامی، مورخه ۸/۱۱/۱۳۸۲).

این حمایت ‏های آشکار و قوی از دولت اسرائیل، سبب شد تا «نرمان نیویج» یکی از مهره ‏های مهم دولت اسرائیل، فرقه ‏ی مجهول و منحرف «بهائیت» را در ردیف اسلام و مسیحیت و یهودیت قرار داده و آن را یک «دین جهانی و بین‏المللی» بنامد:

«اکنون فلسطین را نباید فی الحقیقه منحصرا سرزمین سه دیانت محسوب داشت، بلکه باید آن را مرکز و مقر چهار دیانت به شمار آورد، زیرا امری بهائی که مرکز آن حیفا و عکاست و این دو مدینه زیارتگاه پیروان آن است، به درجه ‏ای از پیشرفت و تقدم نائل گشته که مقام دیانت جهانی و بین المللی را احراز نموده است، و همان طور که نفوذ این آئین در سرزمین مذکور روز به روز رو به توسعه و انتشار است، در ایجاد حسن تفاهم و اتحاد بین المللی ادیان مختلفه ‏ی عالم نیز عامل بسیار مؤثری به شمار می‏ آید». (اسماعیل رائین، انشعاب در بهائیت، صص ۱۷۰ و ۱۷۱).

روحیه ماکسول (آخرین رهبر فرقه بهائیت) و همسر شوقی می‏ گوید:

«من ترجیح می ‏دهم که جوان ترین ادیان [بهائیت] از تازه ‏ترین کشورهای جهان [اسرائیل] نشو و نما نماید و در حقیقت باید گفت آینده ما یعنی [بهائیت و اسرائیل] چون حلقات زنجیر به هم پیوسته است.» (اخبار امری، ش ۱۰، دیماه ۱۳۴۰ (ژانویه ۱۹۶۲، شماره صفحات مسلسل ۶۰۱)).

این پیوستگی تا حدی است که در دوران نهضت ملی شدن نفت که سازمان جهانی صهیونیسم تعطیل و نمایندگی سیاسی اسرائیل در ایران برچیده شد، اداره‏ ی امور سازمان ‏های جاسوسی یهودیان ایران، به کمیته ‏ی بهائیان واگذار گردید. (مهناز رئوفی، نامه ای برای برادرم، انتشارات دانشجو، چاپ اول، زمستان ۱۳۷۹، ص ۳۴).

 

منبع: سایه روشن های بهائیت در ایران- صص ۱۲۶-۱۲۸

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن