یادداشت

ضیافت‌های بهائی

ضیافت‌های بهائی

ضیافت‌های بهائی

یکی از ابزارهای بهائیت برای جذب و ترویج عقاید و همچنین انسجام تشکیلاتی انجام ضیافت‌هایی است که در آن هم از بهائیت سخن می‌گویند و هم در آن به اصطلاح عبادت انجام می‌شود.

دایره المعارف ایرانیکا می نویسد:

ضیافت نوزده روزه، گردهم آئی افراد جامعۀ بهائی، در هر نوزده روز است که در بر گیرندۀ بخش های دعا و نیایش، قسمت اداری و قسمت اجتماعی است و هستۀ اصلی زندگی اجتماعی برای هر فرد بهائی محسوب می شود.
اصل این حکم به دیانت بابی باز می گردد. باب، بنیانگذار آئین بابی، تقویمی را ایجاد نمود که نهایتاً به عنوان تقویم بهائی نیز توسط بنیانگذار آئین بهائی انتخاب گردید. این تقویم متشکل از نوزده ماه نوزده روزه است. بر هر فرد بابی فرض گردیده بود که هر نوزده روز یک بار دیگر بابیان را به این میهمانی دعوت نموده و حتماً آنان را پذیرائی کند.
بهاءالله بنیانگذار آئین بهائی نیز در کتاب اقدس حکم ضیافت را تائید نمود. ضیافت نوزده روزه شامل سه قسمت روحانی (دعا و نیایش)، اداری و اجتماعی است.

یکی از متبریان بهائیت در این باره می گوید:

«این میهمانی‌ها بیشتر جنبه دینی داشت که حدود یکی دوساعتی و در منزل یکی از بهائیان تشکیل می‌شد. اهمیتی نداشت خانه چه کسی، فقط باید بزرگ می‌بود ابتدا. انتهای ضیافت مناجات خوانده می‌شد و در طول آن هم صحبت‌های بهائی بود… تشکیلات قبل از انقلاب ضیافت‌های بزرگی داشت مثلاً در مشهد حدود ۱۰۰ نفر در مکانی جمع می‌شدند و ضیافت می‌گرفتند اما بعد از انقلاب در خانه‌ها و به تعداد معدودتری برگزار می‌شد.»

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن