یادداشت

خیانت بهاییان از دیدگاه اندیشمندغیر مسلمان

وقتی محقق آلمانی هم پیشوایان بهائیت را خائن می‌داند❗️

وقتی محقق آلمانی هم پیشوایان بهائیت را خائن می‌داند❗️

متکلم روحانی پروتستان آلمانی «هرمان_رومر»، در هشتم جولای ۱۸۸۰، در اشتوتگارت آلمان متولد شد.

وی در بین سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۲ م، در دانشکده‌ی الهیات و فلسفه دانشگاه‌های توبینگن و هال، به تحصیل پرداخت و پس از پایان تحصیلات، به عنوان استاد الهیات در شهر باسلر به فعالیت‌های دین_پژوهی مشغول شد.

رومر، در بیان اهداف تحقیقاتی خود خاطر نشان می‌کند که در سال ۱۹۰۷، شاهد تأسیس انجمن بهائی اناشتوتگارت بوده و همواره نیاز به یک پژوهش علمی، جهت پاسخگوئی به تبلیغات بهائیت در آلمان را احساس می‌کرده است.

بدین منظور رومر، رساله‌ی دکترای خود را تحت عنوان کتاب «بابیت و بهائیت، پژوهشی در تاریخ مذاهب_اسلامی»، در سال ۱۹۱۱ م، به دانشکده‌ی عالی فلسفه دانشگاه توبینگن ارائه کرد.

از دیدگاه هرمان رومر، در جریان انقلاب مشروطیت ایران، فرقه‌ی بهائیت با شعار غیر واقعی «جهان وطنی»[۱] خود، به علائق ملّی و منافع ایرانیان خیانت کرد.

در این ارتباط، رومر اشاره می‌کند که عباس افندی، عملاً بر ضد نهضت مردم سالاری ایرانیان دسیسه کرد و با دیپلمات‌های روسی و انگلیسی سازش و تفاهم داشت.

به گونه‌ای که به بهائیان شهرهای تهران و تبریز، به شدّت توصیه کرده بود که از محمدعلی_شاه حمایت کنند و به علاوه، آن‌ها را از شرکت در نهضت مشروطیت ایران نیز بازمی‌داشت.

رومر همچنین تأکید می‌کند که با پیروزی انقلاب_مشروطه، نادرستی ادعای عباس افندی که برای محمدعلی شاه، حکومتی طولانی و خوشایند را پیشگویی کرده بود، بر همگان روشن شد.

رومر با یادآوری فشارهای وارده از سوی روسیه و انگلستان به ایران و اتحاد آن دو قدرت در تقسیم خاک ایران به دو حوزه نفوذ درسال ۱۹۰۷ م، بیان می‌دارد که روابط عبدالبهاء در عکاء با ارتش‌های خارجی و کارگزاران آن‌ها در ایران، چیزی جز یک خیانت بزرگ به کشور ایران نبوده است.[۲]

این در حالیست که مبلّغان تشکیلات_بهائیت، حقیقت استعماری و خائنانه‌ی فرقه‌ی خود را تنها حاصل تهمت‌های علمای شیعه برمی‌شمارند؛ حال آن‌که هر انسان آزاداندیشی با تحقیقی بی‌طرفانه، به این حقیقت تاریخی پی خواهد برد.

پی‌نوشت:
[۱]. همچنان که عبدالبهاء مدافعان وطن را به سگ‌های درّنده تشبیه می‌کند: عباس افندی، مکاتیب، ج ۱، ص ۴۱۰.
[۲]. ر.ک: هرمان رومر (Hermann Roemer)، بابیت و بهائیت پژوهشی در تاریخ مذاهب اسلامی (Die Babi- Behai, Eine studie zur religionsgeschichte des Islams)، فصل چهارم، ص ۱۵۷ به بعد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن