یادداشت

کتاب رساله مدنیه ۱

کتاب رساله مدنیه1

کتاب رساله مدنیه

چرا رساله مدنیه؟
برخی از مبلغان بهایی عنوان می کنند اولین کسی که درباره دموکراسی و مشروطه خواهی سخن گفته، رهبران بهایی و از جمله عبدالبهاء بوده اند. نقد کتاب رساله مدنیه پاسخی به تبلیغات گسترده آن هاست و بیان این نکته که نویسنده، دغدغه آزادیخواهی نداشته و هدفش فریب افکار عمومی بوده است.

نقد رساله مزبور در بخش های مختلفی نظیر: زمان تالیف، نویسنده و اهمیت کتاب سازماندهی و تقدیم خواهد شد.
 
زمان تالیف رساله مدنیه
روی جلد کتاب نوشته شده « الرساله المدنیه الصادره فی سنه ۱۲۹۲» انتخاب سال ۱۲۹۲ یعنی ۱۸۷۵ میلادی برای تالیف کتاب، بیانگر این ادعاست که نویسنده چند دهه قبل از مشروطیت، اندیشه آزادیخواهی داشته است.

می دانیم مباحث مربوط به مشروطیت از سال ۱۲۸۴ تا ۱۲۹۰ شمسی در بین ایرانیان مطرح بوده است. از جهت دیگر تاریخ تولد عبدالبهاء ۱۲۶۰قمری( ۱۲۲۳ شمسی) است. پدرش، میرزا حسینعلی نوری ملقب به بهاء الله به دلیل طرفداری از میرزا علی محمد باب  و ادعای جانشینی او، زندگی بسامان و آرامی نداشت. به دلیل آشوبگری همراه با خانواده، در سال ۱۲۶۹ از ایران به عتبات تبعید شد. در سال ۱۲۷۹ به باغ نجیب پاشا رفت و از آنجا به استانبول و ادرنه و پس از چندی، در سال ۱۲۸۵برادرش صبح ازل به قبرس و شهر فاماگوستا و بهاء الله و فرزندانش به عکا تبعید شدند.

مؤلف کتاب ادعا می کند که رساله مدنیه را ۶ یا ۷ سال بعد از ورود به عکا نوشته است. بنابراین تا این زمان، عبدالبهاء مسافرتی به کشورهای غربی نداشته است و سفرهای او به کشورهای غربی( اروپایی، اجنبی ) بعد ازاین تاریخ، یعنی حدود ۱۹۱۰ یا ۱۹۱۱ میلادی آغاز شده است و این نکته با بعضی از مندرجات کتاب، همخوانی ندارد.

عبدالبهاء در صفحه ۲۲ کتاب ادعا می کند: «در بعضی مدن از ممالک اجنبیه به رأی العین مشاهده شد که بعد از تشکیل مجالس آن جمع، سبب پریشانی جمهور و آن اصلاحات خیریه سبب احداث مضره شده…».

رأی العین، یعنی چشم ظاهری و حضور فیزیکی. او نمی گوید اخبار آن را شنیدم، می گوید با چشم ظاهری خودم دیدم یا خودم آنجا حضور داشتم. وقتی مؤلف تا این تاریخ از عکا بیرون نرفته، چگونه ادعا می کند به رأی العین وضعیت مجالس شورای کشورهای اجنبی را دیده است؟!

بهائیانی که ادعا می کنند ما دروغ نمی گوییم و امر خود را با دروغ پیش نمی بریم، چه توجیهی برای این سخن دارند؟! اگر این ادعا دروغ باشد، مرکز میثاق ( عبدالبهاء ) دروغگو می شود و اساس اطاعت او زیر سؤال می رود. به گفته شوقی افندی، تقیه در باور بهایی حرام است. پس این سخن، تقیه هم نیست و حتی با ادعای حکمت هم نمی توان آن را لاپوشانی کرد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن